logo

Zeedel Jungi Garde 2016

 

Tick Tack – mir sin wandelndi Roboter
Und uns kalibriere – joo, daas wott mer.
Tick Tack – mir sin euer alli Zuekumft
Au wenn de dy froggsch, ob daas guet kunnt.

Scho frie foot sy aa, unseri Selektion,
Äntwäder bisch e Dochter oder e Soon.
Und scho hesch se: Die vorgfeertigte Wääg,
Well Muschter exischtiere – y find se nit zwääg.

Mit Drei entscheidisch, was me goot go kaufe,
Will d Eltere de Marketinglyt hindenoochelaufe.
Und scho bisch e begäärt Objäggt,
Will „vyl-Gäld-Verdiene“ in dr stäggt.

Mit Fimf duet me dii in e „private school“,
Findsch es nit so glunge, hoggsch uff s Muul,
D Eltere zaale vyyl Gäld als Understitzig.
Wirkligg? Hejoo, glaini Genius sinn soo witzig.

Mit Siibe fangsch aa dy Gwicht z reduziere,
S kennt dy momentaane Määrtwäärt minimiere.
Dyni Glaider deerfe nimme dräggig wäärde,
Hösch, daas kennt dy Schuelkarriere gfäärde.

Tick Tack – mir sin wandelndi Roboter
Und uns kalibriere – joo, daas wott mer.
Tick Tack – mir sin euer alli Zuekumft
Au wenn de dy froggsch, ob daas guet kunnt.

Mit Zää hesch scho dy eerschts „Burn-Out“:
Vyyl Fruscht und Schtress het sich uffgschtaut
S isch verruggt, mer lääbe in eme Konstruggt,
Wo de dy duggsch, will s dy suscht verrdruggt.

Mit Zwelf entdeggsch s Netz in alle Facette,
Me wott dii zwoor vor em Sex-Koffer rette,
Aaber gseet nit, was aigedlig wiirgglig basiert,
Isch wäge dr unuffgläärte Jugend rasiert.

Mit fuffzää waisch nit, wie umgoo mit em Ganze,
In dr Schuel griegsch au nur no uff e Ranze.
Hormonells Duurenander, Sinnfroog um Sinnfroog,
E jeede um dii umme isch numme no e Bloog.

Mit achzää bisch volljäärig und erwaggse,
Seesch dy aigeni Chance und paggsch se.
Me loot dii ganz uff d Gsellschaft loos.
Ob alles glappt? D Zwyyfel sin grooss.

Tick Tack – mir sin wandelndi Roboter
Und uns kalibriere – joo, daas wott mer.
Tick Tack – mir sin euer alli Zuekumft
Au wenn de dy froggsch, ob daas guet kunnt.

Aaber gnueg vo Polemik, mer luege wytter,
Oft heert me, um d Jugend stoots schytter:
Fräch, unsympathisch, haig kaini Wäärt,
Und syyg au noo zdumm fir e Aarbedsmäärt.

Sozialromantik und Kuschelpädagoogig,
Syge Schuld am Iibel und das ooni Loogig.
Gsellschafte verändere sich — daas isch woor:
Me waggst nimme so uff, wie vor dryssig Joor.

Mee Gläägeheite, aaber mee Ungwiishaite,
Was wird die näggschti Gryyse uns beraite?
Doorum muesch funggtioniere — vo Aafang aa,
Suscht wiirdsch im Gsellschaftsspiil kai Rolle haa.

S isch e Spiil zwische Abgränzig und Aabassig,
Die Ainte findes miesaam, die Andere spassig.
Mer sinn soowysoo alli Super-Pädagooge,
Und wisse, wie s lauft — es isch nit glooge.

Kinder mit Medis vollstopfe – macht das Sinn?
Mer wänn, dass Kinder sin, wie miir gsii sin.
Hinterfrooge ys als Voorbilder nit wiirgglig,
Wil unseri Generation aifach besser gsii syg.

Die Retrospektive isch laider absoluut verkläärt,
Esoo verkaufsch die hittig Jugend underem Wäärt.
Syt Joore stuunt me, ob s au die Jugend paggt
Und bis jetzt hetts aigedlig no allewyl glappt….

Du saisch: „Friener isch alles besser gsii…
Alli nätter und d Näggschteliebi greesser gsii!“
Friener syygs esoo gsii, wies sy sott,
Froog emool dr glai Karli us dr HaJott.

Tick Tack – mir sinn wandelndi Roboter
Und uns kalibriere – joo, daas wott mer.
Numme isch s präggt vo Angscht und Schizophrenie
Doorum saage mir: Loss ys Kinder Kinder syy.